Trikalascore

ΑΠΣ Τρίκαλα: Ο προπονητής μας… ο δάσκαλός μας

Ένα αφιέρωμα στους ανθρώπους που διδάσκουν περισσότερα από ένα άθλημα
Υπάρχουν προπονητές που μας μαθαίνουν να κερδίζουμε αγώνες. Και υπάρχουν δάσκαλοι
που μας μαθαίνουν να κερδίζουμε τις μάχες της ζωής.
Η πρώτη φορά που ένα παιδί μπαίνει στην παλαίστρα είναι μια ξεχωριστή στιγμή. Ένας
άγνωστος χώρος. Ένα ταπί. Άλλα παιδιά που προπονούνται. Και ένας άνθρωπος που το
υποδέχεται, του χαμογελά και του απλώνει το χέρι.
Είναι ο προπονητής του.
Το παιδί δεν γνωρίζει ακόμη τι σημαίνει ελληνορωμαϊκή πάλη. Δεν ξέρει από τεχνικές, λαβές,
αγώνες και πρωταθλήματα. Ίσως να αισθάνεται αμηχανία. Ίσως να φοβάται λίγο. Ίσως απλώς
να ανυπομονεί να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.
Εκείνος ο άνθρωπος, όμως, μπορεί να γίνει ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους των
παιδικών του χρόνων. Γιατί, χωρίς να το γνωρίζει ακόμη, δεν συναντά μόνο έναν προπονητή.
Συναντά έναν δάσκαλο.
Εκεί που η πάλη γίνεται μάθημα ζωής
Στην αρχή όλα μοιάζουν με παιχνίδι. Τα παιδιά τρέχουν, παίζουν, πέφτουν στο ταπί,
σηκώνονται, δοκιμάζουν τις πρώτες τους κινήσεις. Μαθαίνουν να ισορροπούν, να
συνεργάζονται, να ελέγχουν το σώμα τους.
Σιγά σιγά, η προπόνηση αποκτά μεγαλύτερο νόημα. Μαθαίνουν ότι δεν μπορούν να πετύχουν
τα πάντα με την πρώτη προσπάθεια. Ότι η δύναμη δεν αρκεί χωρίς τεχνική. Ότι ο συναθλητής
δεν είναι εχθρός, αλλά ο άνθρωπος που τους βοηθά να γίνουν καλύτεροι.
Μαθαίνουν να περιμένουν τη σειρά τους, να ακολουθούν κανόνες, να σέβονται τη
διαφορετικότητα, να αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Και μέσα από όλα αυτά ανακαλύπτουν κάτι
πολύτιμο: τη χαρά της προσωπικής προόδου.
Ο προπονητής βρίσκεται εκεί. Άλλοτε για να δείξει μια τεχνική. Άλλοτε για να διορθώσει μια
κίνηση. Άλλοτε για να ενθαρρύνει ένα παιδί που απογοητεύτηκε. Και μερικές φορές, απλώς
για να του πει: «Μπορείς. Προσπάθησε άλλη μία φορά».
Ο άνθρωπος που πιστεύει σε εμάς
Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Υπάρχει εκείνο που μαθαίνει γρήγορα και εκείνο που
χρειάζεται περισσότερο χρόνο. Εκείνο που έχει φυσική αυτοπεποίθηση και εκείνο που
διστάζει να δοκιμάσει. Εκείνο που ονειρεύεται μετάλλια και εκείνο που έρχεται στην
προπόνηση επειδή αγαπά την παρέα και το παιχνίδι.
Ο πραγματικός δάσκαλος βλέπει όλα αυτά τα παιδιά. Δεν ξεχωρίζει μόνο τους δυνατούς. Δεν
ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τους ταλαντούχους. Δεν μετρά την αξία των μαθητών του με
τις νίκες τους.

ΑΠΣ ΤΡΙΚΑΛΑ • Ελληνορωμαϊκή Πάλη

Για κάποιο παιδί, μεγάλη επιτυχία είναι η πρώτη του νίκη σε έναν αγώνα. Για κάποιο άλλο,
είναι να καταφέρει να εκτελέσει σωστά μια δύσκολη τεχνική. Και για ένα τρίτο, ίσως η
σημαντικότερη νίκη να είναι ότι βρήκε το θάρρος να μπει στην παλαίστρα, ενώ μέχρι χθες
φοβόταν.
Ο καλός προπονητής αναγνωρίζει και τις τρεις αυτές νίκες. Γιατί δεν βλέπει μόνο τον αθλητή
που έχει μπροστά του. Βλέπει τον άνθρωπο που μεγαλώνει μέσα του.
Όταν χάνουμε, ο δάσκαλος είναι εκεί
Η πάλη είναι ένα απαιτητικό άθλημα. Έχει ένταση, κόπο, αγωνία, νίκες και ήττες. Κάποιες
φορές, ένα παιδί θα φύγει από έναν αγώνα χαμογελώντας. Άλλες φορές, θα αποχωρήσει με
δάκρυα στα μάτια.
Εκείνες τις δύσκολες στιγμές ο ρόλος του προπονητή γίνεται ακόμη σημαντικότερος. Γιατί
όταν ένα παιδί χάνει, δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα το κάνει να αισθανθεί μικρότερο.
Χρειάζεται κάποιον που θα το βοηθήσει να καταλάβει τι συνέβη, τι μπορεί να βελτιώσει και
γιατί αξίζει να συνεχίσει.
Έναν άνθρωπο που θα του θυμίσει ότι η ήττα δεν μειώνει την αξία του. Ότι ένας χαμένος
αγώνας δεν σημαίνει μια χαμένη προσπάθεια. Ότι το θάρρος δεν είναι να μη φοβάσαι ποτέ,
αλλά να βρίσκεις τη δύναμη να προσπαθείς ακόμη και όταν φοβάσαι.
Αυτά τα μαθήματα δεν περιορίζονται στο ταπί. Θα τα χρειαστεί αργότερα στο σχολείο, στην
εργασία, στις σχέσεις του, στις δυσκολίες της ζωής. Και ίσως τότε να θυμηθεί εκείνον τον
προπονητή που κάποτε του είπε: «Σήκω. Δεν τελείωσε τίποτα. Συνεχίζουμε».
Τα παιδιά θυμούνται αυτό που είμαστε
Ο προπονητής δεν διδάσκει μόνο όταν μιλά. Διδάσκει όταν σέβεται τον αντίπαλο. Όταν
αναγνωρίζει ένα λάθος του. Όταν συγχαίρει έναν αθλητή που προσπάθησε, ακόμη κι αν
έχασε. Όταν αντιμετωπίζει με την ίδια αξιοπρέπεια τον πρωταθλητή και τον αρχάριο.
Τα παιδιά παρατηρούν περισσότερα από όσα νομίζουμε. Μπορεί να ξεχάσουν μια
προπονητική οδηγία. Μπορεί να μη θυμούνται κάθε τεχνική που τους δείξαμε. Αλλά δύσκολα
ξεχνούν πώς τα κάναμε να αισθανθούν.
Αν ένιωσαν ασφάλεια. Αν ένιωσαν αποδοχή. Αν αισθάνθηκαν ότι κάποιος πίστευε στις
δυνατότητές τους. Αν κατάλαβαν ότι αξίζουν τον σεβασμό μας, ανεξάρτητα από την
αγωνιστική τους επίδοση.
ΑΠΣ ΤΡΙΚΑΛΑ: Πέρα από τα μετάλλια
Στον ΑΠΣ ΤΡΙΚΑΛΑ, η ελληνορωμαϊκή πάλη συνδέεται με την προσπάθεια, την αγωνιστική
εξέλιξη και την επιδίωξη υψηλών διακρίσεων. Κάθε επιτυχία ενός αθλητή είναι πηγή χαράς
και υπερηφάνειας.
Πίσω όμως από κάθε αγωνιστική διάκριση υπάρχουν αμέτρητες ώρες προπόνησης, υπομονής,
συνεργασίας και εμπιστοσύνης. Υπάρχει ο κόπος του αθλητή. Η στήριξη της οικογένειας. Και η
καθημερινή παρουσία του προπονητή.

ΑΠΣ ΤΡΙΚΑΛΑ • Ελληνορωμαϊκή Πάλη

Εκείνου που θα αναζητήσει τον καλύτερο τρόπο να εξηγήσει μια τεχνική. Που θα ανησυχήσει
για έναν τραυματισμό. Που θα χαρεί με την πρόοδο ενός παιδιού, ακόμη κι όταν αυτή δεν
συνοδεύεται από κάποιο μετάλλιο.
Αυτή η καθημερινή, συχνά αθόρυβη προσφορά είναι ένα από τα σημαντικότερα θεμέλια ενός
αθλητικού συλλόγου. Γιατί ένας σύλλογος δεν είναι μόνο οι εγκαταστάσεις, οι αγώνες και οι
διακρίσεις του. Είναι πρωτίστως οι άνθρωποί του.
Κάποτε θα φύγουμε από την παλαίστρα…
Κάποια ημέρα, το παιδί που σήμερα κάνει τα πρώτα του βήματα στο ταπί θα μεγαλώσει. Ίσως
γίνει πρωταθλητής. Ίσως ακολουθήσει έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. Ίσως οι αγώνες, οι
προπονήσεις και οι συναθλητές των παιδικών του χρόνων να γίνουν όμορφες αναμνήσεις.
Θα περάσουν χρόνια. Και κάποια στιγμή, μπροστά σε μια δυσκολία, μπορεί να θυμηθεί μια
φράση που άκουγε μικρός στην παλαίστρα. Να θυμηθεί ότι πρέπει να προσπαθήσει ξανά. Ότι
η αποτυχία δεν είναι το τέλος. Ότι ο σεβασμός δεν είναι αδυναμία. Ότι η πραγματική δύναμη
χρειάζεται αυτοκυριαρχία.
Και τότε, ίσως καταλάβει ότι ο άνθρωπος που του έμαθε να παλεύει τού είχε διδάξει κάτι
πολύ μεγαλύτερο από ένα άθλημα. Του είχε δώσει εφόδια για τη ζωή.
Γιατί τα μετάλλια κάποτε θα χάσουν τη λάμψη τους. Οι αγώνες θα ξεχαστούν. Οι επιδόσεις θα
ξεπεραστούν. Όμως ο άνθρωπος που πίστεψε σε ένα παιδί, που το βοήθησε να σηκωθεί, που
του έμαθε να σέβεται και να αγωνίζεται με αξιοπρέπεια, μπορεί να μείνει για πάντα στη
μνήμη του.
Και αυτή είναι μια νίκη που δεν καταγράφεται σε κανέναν πίνακα αποτελεσμάτων. Είναι,
όμως, ίσως η σημαντικότερη νίκη ενός προπονητή.
Ο προπονητής μας… ο δάσκαλός μας.

Για τον ΑΠΣ Τρίκαλα
Δρ. Νικόλαος Τσιακάρας

Related posts

Οριστικό: Αποφάσισε αναστολή πρωταθλημάτων η ΕΠΟ λόγω του νόμου Αυγενάκη

admin

H αποστολή της Μικτής Κ15 Γυναικών για Καρδίτσα

admin

Και ο Ρουμπιές της Δήμητρας/Απόλλων στην Τρίπολη!

admin